ការប៉ុនប៉ងឈ្លានរបស់សៀមមកលើប្រាសាទព្រះវិហារ

អានផងដែរ

ចំពោះជម្លោះនៅសម័យទំនើប ជាពិសេសពាក់ព័ន្ធនឹងប្រាសាទព្រះវិហារ និងការប៉ុនប៉ងឈ្លានពានពីសំណាក់ភាគីសៀម (ថៃ) ចាប់តាំងពីឆ្នាំ ១៩៥៤ មក មានព្រឹត្តិការណ៍សំខាន់ៗដូចខាងក្រោម៖

១. ការឈ្លានពាន និងការកាន់កាប់ដំបូង (ឆ្នាំ ១៩៥៤)

  • បន្ទាប់ពីកម្ពុជាបានទទួលឯករាជ្យពេញលេញពីបារាំងក្នុងឆ្នាំ ១៩៥៣ កងទ័ពថៃបានឆ្លៀតឱកាសចូលមកកាន់កាប់ប្រាសាទព្រះវិហារដោយខុសច្បាប់ក្នុងឆ្នាំ ១៩៥៤។

  • ទង្វើនេះបានធ្វើឱ្យមានការតវ៉ាយ៉ាងខ្លាំងពីសំណាក់រាជរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា ដែលដឹកនាំដោយសម្តេចព្រះនរោត្តម សីហនុ នាពេលនោះ។

២. ដំណោះស្រាយតាមផ្លូវច្បាប់អន្តរជាតិ (ឆ្នាំ ១៩៥៩ - ១៩៦២)

  • ដោយសារការចរចាមិនមានលទ្ធផល កម្ពុជាបានសម្រេចចិត្តដាក់ពាក្យបណ្តឹងទៅកាន់តុលាការយុត្តិធម៌អន្តរជាតិ (ICJ) នៅទីក្រុងឡាអេ ក្នុងឆ្នាំ ១៩៥៩។

  • សាលក្រមជាប្រវត្តិសាស្ត្រ៖ នៅថ្ងៃទី ១៥ ខែមិថុនា ឆ្នាំ ១៩៦២ តុលាការ ICJ បានសម្រេចថា៖

    • ប្រាសាទព្រះវិហារស្ថិតក្នុងទឹកដីក្រោមអធិបតេយ្យភាពរបស់កម្ពុជា។

    • ថៃត្រូវដកកងទ័ព និងកម្លាំងរក្សាសន្តិសុខទាំងអស់ចេញពីប្រាសាទ និងតំបន់ជុំវិញ។

    • ថៃត្រូវប្រគល់វត្ថុបុរាណទាំងឡាយដែលបានយកចេញពីប្រាសាទមកឱ្យកម្ពុជាវិញ។

៣. ជម្លោះតំបន់ត្រួតស៊ីគ្នា ៤.៦ គីឡូម៉ែត្រការ៉េ (ឆ្នាំ ២០០៨ - ២០១១)

ជម្លោះបានផ្ទុះឡើងជាថ្មីម្តងទៀត បន្ទាប់ពីកម្ពុជាបានស្នើសុំដាក់ប្រាសាទព្រះវិហារចូលជាសម្បត្តិបេតិកភណ្ឌពិភពលោក៖

  • ឆ្នាំ ២០០៨៖ នៅពេលដែលអង្គការ UNESCO សម្រេចដាក់ប្រាសាទព្រះវិហារជាបេតិកភណ្ឌពិភពលោក (ថ្ងៃទី ៧ ខែកក្កដា) ភាគីថៃបានលើកទ័ពចូលមកតំបន់ "វត្តកែវសិក្ខាគិរីស្វារៈ" ដែលនាំឱ្យមានការប្រឈមមុខដាក់គ្នាដោយអាវុធ។

  • ការផ្ទុះអាវុធ៖ ការប៉ះទង្គិចគ្នាដោយអាវុធធំៗបានកើតឡើងជាបន្តបន្ទាប់ក្នុងឆ្នាំ ២០០៩ និងឆ្នាំ ២០១១ នៅតំបន់ប្រាសាទព្រះវិហារ ប្រាសាទតាមាន់ និងប្រាសាទតាក្របី ដែលបណ្តាលឱ្យមានការខូចខាតប្រាសាទ និងការបាត់បង់ជីវិតទាហាន និងជនស៊ីវិលទាំងសងខាង។

  • ឆ្នាំ ២០១១៖ កម្ពុជាបានប្តឹងទៅតុលាការ ICJ ម្តងទៀត ដើម្បីឱ្យបកស្រាយសាលក្រមឆ្នាំ ១៩៦២ ឡើងវិញឱ្យបានច្បាស់លាស់។

៤. សាលក្រមបកស្រាយបំភ្លឺ (ឆ្នាំ ២០១៣)

  • នៅថ្ងៃទី ១១ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ ២០១៣ តុលាការ ICJ បានប្រកាសសាលក្រមបកស្រាយដោយបញ្ជាក់ថា ដែនដីជុំវិញប្រាសាទព្រះវិហារ (ភាគច្រើននៃតំបន់ ៤.៦ គីឡូម៉ែត្រការ៉េដែលថៃទាមទារ) គឺជាទឹកដីរបស់កម្ពុជា។

  • តុលាការបានបង្គាប់ឱ្យថៃដកទ័ពចេញពីតំបន់នោះជាស្ថាពរ។


សង្ខេប៖ ចាប់តាំងពីឆ្នាំ ១៩៥៤ មក ភាគីសៀមតែងតែប្រើប្រាស់ផែនទីដែលខ្លួនគូសដោយឯកតោភាគី (ផែនទីខ្នាត ១:៥០,០០០) ដើម្បីព្យាយាមលេបត្របាក់ដីជុំវិញប្រាសាទព្រះវិហារ ប៉ុន្តែរាល់ការព្យាយាមឈ្លានពានទាំងនោះ ត្រូវបានទប់ស្កាត់ដោយជោគជ័យតាមរយៈ "សមរភូមិសឹក" លើសមរភូមិជាក់ស្តែង និង "សមរភូមិច្បាប់" នៅលើឆាកអន្តរជាតិ។